Papatyalara söyleyin sevmek kavuşmaya yetmiyor

 Başlık çok komik oldu değil mi? Kamyon arkası yazısı ☺ 

Geçenlerde arabayla bir yerden gelirken dinlediğim bi müzikle uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımı ne kadar özlediğimi fark ettim. Bi araya gelme hayalleri kururken arkasında bu yazı olan bir araba geçti önümden. Belki, dedim... Belki kavuşmak bu dünyada kısmet değildir. Öyle ya kim garanti edebilir ki kimi dünya gözüyle bi daha göreceğini? Bu sebepten değil mi her ayrılıkta "Allah a emanet ol " dememiz? Başka kime emanet edebiliriz ki kimsenin garantisinin olmadığı bu dünyada?

Peki kavuşma ihtimali olmadan da sevilir mi? Bunu düşündüm sonra... 

Evet. Cevabım evetti. Belki o delidolu arkadaşlarla bir daha beraber muhabbet çayı icemeyecegiz,belki kardeşlerimizle aynı sofraya oturamayacagiz. Beraber alışverişe çıkamayacağız,müzik dinlemeyecek şarkı söylemeyeceğiz, kitap fuarlarini talan edemeyecektik. Kocaman sarılmalar çuvallara konup tavan arasına kaldırıldı.dibini gördüğümüz demlik demlik çaylar , etrafinda sabaha kadar oturduğumuz mutfak masası fotoğraflarda kaldı.

Geri gelmeyecek belki. Tadı damakta kalan bir yemek gibi duracak hafızada. Şimdi biz gelmeyecek günler için yaşadıklarımızı yok sayip sevmekten vaz mi geçeceğiz? Bu soru şimdilik dursun burda.

Biz ne kadar o günlerde ki gibiyiz? Esas önemli olan bu değil mi? Bir ekmeği 7 kişi paylaşabiliyor muyuz? Birimizin derdiyle hepimizin uykusu kaçıyor mu? Heyecanımızı beraber yaşayabiliyor muyuz?konuşmadan anlaşabiliyor muyuz? Birbirimizin sessizliğini duyabiliyor muyuz?

İşte eskinin eskide kalmasının hikmeti. Belki bir araya gelsek yeniden bu kadar sevemeyecegiz. Bu kadar dolu yasayamacagimiz için kader yollarımızı birlestirmiyor.  Her şey hayallerde ki gibi kalsın diye...

Belki Birgün yeniden bu kadar çok seversek yollarımız yine kesişir.  Ama şimdi hepimiz ayrı ayrı sevda nin gurbetindeyiz. Birbirimizden ne kadar uzak olduğumuz bilinir ama asıl sevda ya ne kadar uzağız?